Zemin
Hayat , kimseyi bu manzarayı 5-6 saat izletecek kadar hüzünlü hale dönüştürmesin.
Kimse haketmiyor.
SL
SL
37.5 oldum. 38' e girmek heyecanlı gibi sanki. Ebeveynlik hayatıma başlamadan ucundan döndüm. Yeniden kendim olarak kendime sarıldım; zamanın değerini artık çok daha iyi anlıyorum. Ölmek üzere olmak ve kurtarılmak acayip bir şey. Hayattayım ve bunları yazıyor olmak bir hediye. Şu yazımdan 15 sene geçmiş: 'Seni yeneceğim İstanbul' Hala İstanbuldayım fakat bir fark var! Dünya vatandaşıyım ben, Global olan vatandaşlığı öğrendim.. Hakikaten 38 yaşa gelmek, bir göz açıp kapama kadar hızlı; bir o kadar da yavaş ki, anlatamam. 10 seneyi düşünüyorum. 10 sene öncesi çok uzak mesela. Bir sürü şey yaşamışsın, öyle şeyler yaşamışsın ki sayfalara sığmaz. Bir o kadar da hızlı geçmiş. Sanki geçen gün bir arkadaşının etkinliğindeydin, 32 yaşında… Aniden bugün olmuşçasına. Neyse, yazmayı bıraktım fakat arada şiirler yazıp hayıflanıyorum. (iPhone notlar...) Buraya yayınlar mıyım emin değilim. Zaten Google aramalarında bu blog görüntülenmesin diye kapattım. Kimse bu masumiyetimi...
Yorumlar
Yorum Gönder