"seni yeneceğim İstanbul"

2-3 senedir hayalini kurduğum şehre sonunda kavuştuğuma inanamıyorum.
başlangıçta imkansız gibi de gözükse bir yolunu bulabileceğime emindim.
1-2 sene boyunca nasıl oraya gideceğim hakkında çokta fikir sahibin değildim.
en önemlisi ailemden nasıl ayrılacağım ya da onlara ne diyerek evden çıkacağım soruları hep aklımdaydı.
son sene öss ye girmeye karar verip gidip dershaneye yazılmam bu yolun başlangıçı oldu.
hem üniversite hem dershane hem de işi bir arada 1 sene boyunca yürüttüğüme inanamıyorum..
ve geçti..
aman YÖK'le uğraş aman meslek liselerinin önü açıldı mı kapandı mı bilemne,dershaneden sıkıl, işten yorul,vizesidir finalidir bi 7 sene yaşlandırmıştır beni.

e biara bünye kaldırmadı tabi,bıraktım öss ye çalışmayı. hem de uzun bir ara. 1. aşamaya girdim barajı aştım ve lys...
dedim aslı çalışacaksın olacak biraz daha sabır. ı ıh olmadı 2 güne elimden kitabı defteri attım. dershaneye çok nadir gitmeye başladım. e bu sıralar üniversiteden mezun olma çabaları.. aman alttan dersin kalmasın mezun olayım hemen bitsin telaşı...
ve lys ye bir hafta kala arkadaşımla çalışmaya karar verdik.. hatta lys sabahı erken kalkıp bir saat ders çalışmak komiklikti! demeyin öyle 3 soru yaptım o bisaatlik çalışmayla..
şimdi bekle gelsin sonuçlar..
puanlar açıklandı.. tercih yapılacak.
karar verme aşaması, bi stres bi gerilim anlatamam.

o sırada marmaranın fotoğraf bölümüne girmeye karar verdim ve büyük an:
baba ben gidiyorum 1 ay sürecek sınav aşamaları...
bekleyiş..
babam : hmm
bekleyiş...
babam: kızım napcan oraları kötü şehir orası.
ve uzun ikna çabaları bende..
tabi olur dedi, atladım istanbula geldim...
param hemen bitti tabi. ne zordu bir ay kalmak..
hayalimin şehri o sıralar gayet rutin gelmeye başladı.
hani eskiden böyle istanbula gidince vapura bindiğimde bir heyecan ve de şehri izleme olurdu.. ama farkettimki sıradan istanbul insanı gibi ne şehri izliyorum,ne de bir heycan.. derdim artık geçinmek olmuştu..
akbilimde sadece 5 tl,5-6 sigaram vardı okadar.
artık denizi izlemez oldum.. artık şehri görmez oldum.
o kocaman şehir adeta minicik ve görkemsiz gelmeye başlamıştı..
ve fotoğraf sınavları.
1. aşama 3'lükle geçtim.
e dedim olacak aslı hadı..
bekleyiş...
2. aşama genel kültür..
zor sorular vardı okur, inanması zor ama kendimi inanılmaz şekilde genel kültürsüz gördüm...
dedimki jürinin karşısına nasıl çıkacağım ben..
ama çıktım..
kendi güvenimi toparlayıp çıktım,
ve juriyi ikna etme çabaları..

sonuç KAZANDIM! evet fotoğrafı kazanmıstım.
ha bu sırada lys sonucları gelmıstı.. marmara üniversitesi sanat tarihi..
evet dedim ben marmaralı olacaktım zaten...

ve antalyaya geri dönüş..
çok özlemişim evimi ailemi arkadaşlarımı... nasıl ayrılacağım bilemedim sonra..,bi yanda mükemmel bir okul ve bölüm ve ayrıca sevgilim.. bı yanda arkadaşlarım ailem vs..
e tabiki istanbula gidiyorum..
ama fotoğrafı kazanmama sevinmem sadece 6 saatimi aldı..
düşün dur sonra ev neolacak,ya yemek nasıl yiyeceksin.. hiç birikimim yok sayın okur..
bavulumu alıp gidiyorum istanbula...
ve bağıracağım tekrar denize karşı "seni yeneceğim İSTANBUL" seni yeneceğim hakkaten....


ama elimde değil hala korkuyorum.. hem de çok.


SL